دل نوشت

گزیده ای از مصاحبه مهندس موسوی با پایگاه خبری جماران

dellnevesht — Mon, 09 Nov 2009 15:15:31 GMT

من احساس می کنم تمایل قدرت برای مطلق کردن خود، در بخش های مختلف نظام یک فساد ساختار یافته، پیدا کرده است

خود قانون اساسی هم وحی نیست و اگر لازم باشد میتواند اصول آن مورد تجدید نظر قرار گیرد

یکی از سئوال‌هایی که در انتخابات مطرح شد این بود که سیصد میلیارد دلار چه شده است؟در زمان جنگ اگر فساد اقتصادی مطرح می شد، سریع مورد توجه قرار می‌گرفت. کوچکترین فسادی، بزرگ دیده می شد. اگر در سطح دولتی گفته می شد که ده هزار دلار گم شده و تکلیفش روشن نیست و مشخص نیست کجا هزینه شده، ممکن بود که منجر به سقوط دولت بشود. در حالی که الان بحث میلیاردها دلار هست ولی هیچکس حساسیت نشان نمی دهد.

اگر در یک نظام، مردم برایشان عادی باشد که حقوقشان پایمال بشود و آنها چیزی نگویند؛ آن نظام بسوی دیکتاتوری و خشونت سیر می کند

بنده اعتقاد قطعی دارم که واگذاری پیمانهای چند میلیارد دلاری به سپاه، نه نفع کلیت نظام است و نه به نفع سپاه

هستند کسانی که نان خود را از این راه می خورند. واقعا من نمی دانم دین و ایمان دارند یا نه. الان فضای تهمت خیلی رواج دارد. ما افرادی داریم که اگر پرونده هایشان با نگاه امام گشوده شود پرونده های بسیار آلوده ای دارند. اینها آمدند یکدفعه یک حرکت عظیم مردمی را می گویند که به منافقین ارتباط دارند و ... .

مردمی که در انقلاب به صحنه آمدند یقینا برای این تحمل اینهمه مشکل نیامدند. آنها آمده بودند تا به رفاه و آزادی برسند

چرا بدون اطلاع مجلس، 280 میلیون دلار به بولیوی وام دادید؟

dellnevesht — Sun, 08 Nov 2009 15:08:52 GMT

پارلمان‌نیوز:دو عضو فراکسیون خط امام(ره)مجلس در جلسه علنی روز یکشنبه به اعطای 280 میلیون دلار وام از سوی ایران به کشور بولیوی اعتراض کردند.

به گزارش پایگاه خبری فراکسیون خط امام(ره)مجلس«پارلمان‌نیوز»، مصطفی کواکبیان با استناد به اصل 80 قانون اساسی اظهارداشت:«گرفتن و دادن وام و کمک های بلاعوض به خارج از سوی دولت باید زیر نظر مجلس صورت گیرد.»

را داد.

فراموشی با تمام قوا!!

dellnevesht — Fri, 06 Nov 2009 03:30:18 GMT

ادم نمیتونه لحظات تنهاییش رو برای کسی تعریف کنه....کسی نمیدونه با یاد یک مقوله عاشقانه در آدم چی میگزره....

شاید کسی نتونه بفهمه اون واسه من فقط یه نفر نبود ..... واسم نماد خیلی از چیزا بود ...... چیزایی که تو زندگیم همش دنبالش بودم..... میدونم که هیچ کس دیگه ای واسم اون نمیشه..... چه میشه کرد............

پس از تو نمودم برای خدا،تو مرگ دلم را ببین و برو

چو طوفان سختی ز شاخه غم ،گل هستیم را بچین و برو

که هستم من آن تک درختی که بر پای طوفان نشسته

همه شاخه های وجودش ز خشم طبیعت شکسته

به هر حال دیگه تموم شد و حال نوبت فراموش کردن با تمام قواست!!

دو تا چشمون سیاهت مثه شب های منه ........سیاهی های دو چشمت مثه غم های منه

dellnevesht — Thu, 29 Oct 2009 06:41:14 GMT

دوباره سفری به خاطره ها و ..............و دوباره دیدن آن یار دلنوازم ........ نه شکری و نه شکایتی.....

ای کاش که جای آرمیدن بودی............... یا این ره دور را رسیدن بودی

کاش از پی صد هزار سال از دل خاک........ چون سبزه امید بر دمیدن بودی

گذشتم از او...... به خیره سری...

dellnevesht — Fri, 25 Sep 2009 18:45:18 GMT

بعد از مسائلی که پارسال برام پیش اومد تصمیم گرفتم دیگه راجع به مسائل شخصی زندگیم چیزی تو وبلاگ ننویسم........ ولی بعضی وقتا مسائلی پیش میاد که وقتی کسی نیست که باهاش درد دل کنی اگه نگهش داری ادمو از درون داغون میکنه.... عشق هم یکی از این مسئله هاست..... نمیدونم از کجا بگم.... دوباره دیدمش .......... وای که چه قدر خوشحال کنده بود و خیلی بیشتر ناراحت کننده ...... اصلا انتظارشو نداشتم ... نگاهشو هیچ وقت فراموش نمیکنم...... یاد افکار قدیمی افتادم با خودم گفته بودم امکان نداره من و اون به هم نرسیم ... امکان نداره روزی با یکی دیگه ببینمش.... به خودم خندم گرفت و از بی رحمی زندگی گریه... واقعا که زندگی گوشش بدهکار حرفهای ما نیست و به حرکت خودش ادامه میده ... ماییم که اگه باورش نکنیم له میشیم.... با شوهرش بود... وای که بدجوری له شدم..... تو مراسم نشسته بودیم ...... بغض کرده بودم... بدجوری...... یهو " یک پیام دریافت شدم"...... همش تقصیر تو بود هیچ وقت نمی بخشمت " ..... خشکم زد ..... بغض لعنتی داشت خفم میکرد...... ای خدا... آره تقصیر من احمق بود که شرایطشو درک نکردم ... تعلل کردم..... بی محلش کردم..... زدم بیرون ... بارون میومد..... وای که گریه زیر بارون چه قدر آدمو سبک میکنه یکی دو سالی بود که گریه نکرده بودم.... یه دل سیر ...... دیگه کاری نمیشه کرد ... عشقم ... عزیزم.... اونی که برام یه دنیا بود از دستم رفته بود .... ...

چون سایه های بی امان بازیچه دست زمان در این دنیا ماندم چنان افسرده وگریان سرگشته و نالان.... چون ادمک زنجیر بر دست پایم.... از پنجه تقدیر من کی رهایم.... ادمی چون آدمک موجودی است سرگردن....

اینو واسش اس ام اس کردم....... جواب داد: میخوای خودتو تبرعه کنی! ولی بدون همیشه ........

ماشینو برداشتمو زدم به خیابون ، ....یه پاکت سیگار و یک .......

به خودم اومدم ساعت 2 شب بود ...... گوشیمو نگاه کردم.... 14 تماس بی پاسخ......

کاری نمیشه کرد..... خیلی خوابم میومد............

کاش هرگز....

dellnevesht — Wed, 23 Sep 2009 15:35:23 GMT

و زندگی چه بی رحمانه در دالان های تو در تو به مسیرش ادامه میدهد........ و ماییم که میمانیم و له میشویم...........

و باز بغضی سنگین ......... و یک پیام دریافت میشود ....................

چون آدمک زنجیر بر دست وپایم .... از پنجه تقدیر من کی رهایم؟! ........... و بغضی که میترکد................. کاش هرگز نمی دیدمت....

اولين سفر....................................................................................

dellnevesht — Mon, 17 Sep 2007 17:46:18 GMT

واقعا ديگه از اين شهر همدان دلم گرفته. شهري دلتنگ و يكنواخت كه هيچ شور و نشاطي بين اهاليش نيست.

با اينكه قرار بود كلاس ها سه شنبه شروع بشه من تصميم گرفتن براي هر چه زودتر خارج شدن از اين شهر روز يكشنبه برم. 5ساعت تو راه بودم 2ساعت هم سرگردان در تاكسي و اتوبوس تا رسيدم به دانشگاه.

فضاي سرسبز و آرامي داشت. نقشه دانشگاه را گرفتم و شروع كردم به پرسه زدن. چون محوطه دانشگاه روي يك تپه قرار گرفته به همه مناطق اطراف مشرف بود. سلف كاملا مشرف بود به زندان اوين و از پنجره اش زندان اوين كاملا مشخص بود. اولين باري بود كه ميديدمش. از اونجا براي همه زندان سياسي دعا كردم ، احمد قصابان ، مجيد توكلي ، احسان منصوري ،كيوان انصاري ، ابوالفضل جهاندار ، سعيد درخشندي ، صادق كبودوند ، احمد باطبي ، سهيل اصفي ، و دهها عزيز ديگر.......

بعد از ناهار و بعد از سر زدن به دانشكده يك راست رفتم امور فرهنگي تا در خواست مجوز يك نشريه دانشجويي كنم: خرداد

كارشناس نشريات اول نگاه مشكوكي بهم كرد و شروع كرد به سئوال و جواب كردن از مشخصات شناسنامه اي گرفته تا سوابق ام در دانشگاه قبلي ام. انگار جلسه بازجويي بود!!

بعد رفت سراغ اينكه هدفت چيه؟ ايا وابستگي تشكيلاتي به جايي داري؟ و هزاريك جور سئوال و جواب ديگه!

من هم كه همه حرفهامو از قبل آماده كرده بودم شروع كردم به بلبل زباني و سخنراني در مورد مطالبات صنفي و دغدغه هاي فرهنگي! خلاصه هر جور سعي كرد منو بپيچونه و بفرسته دنبال نخود سيا نتونست!!

بعد چند تا نشريه دراورد و گفت چرا با اين ها همكاري نميكني؟! من نشريات رو گرفتم و شروع كردم به خوندن ، واقعا پر از چرت و پرت و اراجيف بود. از پنج تا مطلب 4تاش اتهام و توهين بود و مطلب پنجم هم تعريف و تمجيد ازوزير علوم !!

مطلب اول در مورد كمپين يك ميليون امضا بود و نوشته بود كه با كمك 75ميليون دلاري امريكا ، مديريت ميشه!!! مطلب بعد ابراز نارضايتي از همايش ازدواج بود و اينكه چرا دخترها و پسرها قاطي ميشن!!

مطلب بعد درخواست انقلاب فرهنگي بود!! بقيه اش هم ناگفته پيداست.

بعد كه ديد من اصرار دارم كه فرم هاي مربوطه رو بگيرم ، شروع كرد به گشتن و به هم زدن پرونده ها تا يك فرم درخواست مجوز پيدا كنه ! كلي گشت و بهم ريخت ولي فرم پيدا نكرد!!(كارشناس نشريات دانشجويي فرم درخواست مجوز نشريات رو نداره!!!) معلوم بود ميخواد منو دك كنه ولي من دوباره سماجت كردم و گفتم احتمالا تو سايت هست ! خلاصه بعد از كلي تلاش موفق به گرفتن يه فرم شدن. وقتي فرم رو داد شروع كرد به تهديد كردن كه اگه سابقه حراستي يا انضباطي داري وقت خودتو نگير و هزار يك مزخرف ديگه!!

بالاخره فرم رو گرفتن و با مدارك مورد نياز تحويل دادم .... خدا كنه مجوز بدن

بعداظهر كلاس داشتم اما يهو گروه گفت كه كلاس ها از اول مهر شروع ميشه!!

يكي دو ساعتي بي هدف پرسه زدم. همه هم اطاقي هايم رفتند شهرستان. من موندم و يه اطاق خالي. يه جاي غريب

واسه فرار از دلتنگي همين بي هدف زدم بيرون. همين جوري بي هدف سوار اتوبوس تجريش شدم. وقتي پياده شدم نميدونستم كجا برم. يكهو يادم اومد كه از پسرعموم شنيده بودم كه گورستان ظهيرالدوله حوالي ميدان تجريشه. دل گرفته و غمگين شروع كردم به پرسيدن،.... كسي بلد نبود. يكهو چشمم افتاد به يه پيرمرد با موهاي بلند و سفيد... از قيافه ش معلوم بود ادم معمولي نيست رفتم جلو و پرسيدم ... يه كاغذ از جيبش درآورد و كروكيش را برام كشيد من هم خيلي ازش تشكر كردم و رفتم.........بعد از حدود نيم ساعت پياده روي رسيدم به نبش خيابان ظهيرالدوله ، 100 متر جلوتر دست راست يه كوچه كوتاه بود كه ته كوچه يه دروازه قديمي بود با شيشه هاي رنگي .... بالاش روي چندتا كاشي نوشته شده بود: آرامگاه صفا ظهيرالدوله 1317

چند بار در زدم تا بالاخره يكي از توي ايفون گفت : چي كار داري؟! صداي يه پيرزن هفتاد هشتاد ساله بود. گفتم :اومدم زيارت.

گفت: مردها جمعه و زنها پنجشنبه

تا اومدم چيزي بگم ايفون رو گذاشت و ديگه هرچي در زدم جواب نداد.

نمي دونم يهو چرا اينقدر دلتنگ شدم .... چند دقيقه اي كنار در نشستم.... يهو يه پسر جواني اومد شروع كرد به درزدن ولي كسي باز نكرد..........گوشيش رو دراورد و زنگ زد به يكي و گفت اومدم سر قبر مادر بزرگم در رو باز كن..... در باز شد من سريع رفتم و بهش گفتم من از راه دور آومدم ولي نميذارن برم تو ..گفت بامن بيا ... با هم رفتيم تو .... اون رفت و درست وسط گورستان نشست كنار يه قبر ........ من هم شروع كردم به گشتن بين سنگ قبرها..... روي قبرها پراز اسامي بزرگان بود: ملك شعرا بهار ، قمرالملوك وزيري ، داريوش رفيعي ، روح الله خالقي ،حسين ياحقي ، رشيد ياسمي ،مرتضي محجوبي ، كلنل پسيان، عبدالرحيم ميرفندرسكي ، ابوالحسن صبا ......... فقط من واون پسر جوان توي گورستان بوديم حوالي ساعت 6 بود. به طرفش رفتم كنار يه قبر نشسته بود داشت شعر ميخواند، بهش كه نزديك شدم ديدم روقبر نوشته فروغ فرخزاد..... نميدونم شايد نوه یا نتیجه شاید هم ندیده فروغ بود به هر حال رفتم چند تا عكس گرفتم و كنارش نشستم.

داشت شعر ميخواند و اصلا به من توجهي نكرد، وقتي شعر خوندنش تموم شد ..... نگاهي به من كرد. پرسيد اهل كجايي و بعد كلي حرف زديم...... از همه چيز .....پعد از چند دقيقه موبايلش زنگ زد ...... صحبتش كه تموم شد گفت من ديگه بايد برم........بلند شد خداحافظي كرد و رفت......

من موندم يه گورستان خالي ، يه دل گرفته وبغضي كه گلومو فشار ميداد..... هيچ كس اون دوروبر نبود شروع كردم به گريه كردن ،حسابي سبك شده بودم ..... گريه عجب موهبتيه .......... هوا گرگ و ميش بود ... نسيم خنكي ميومد..... هواي لطيفي بود ....... به قبر فروغ نگاه كردم......... شعر زيبايي روش هك شده بود :

من از نهايت شب حرف ميزنم

من از نهايت تاريكي

اگر به خانه من امدي _ براي من

اي مهربان من چراغ بياور و يك دريچه

كه از آن به ازدحام كوچه خوشبخت بنگرم..

فاتحه اي خواندم و بلند شدم ..... همينطور كه به سمت در خروجي ميرفتم اشعار و اسامي روي قبرها را ميخواندم.......

اشعار جالبي بود...

روي قبر كلنل پسيان نوشته شده بود:

پاي در زنجير نزد دوستان

به كه با بيگانگان در بوستان

روي قبر رشيد ياسمي نوشته شده بود:

نسيم اسا از اين صحرا گذشتيم

سبك رفتار و بي پروا گذشتيم

كنون در كوي ناپيدا خراميم

چو از اين صورت پيدا گذشتيم

روي قبر مرتضي محجوبي نوشته شده بود :

با ما بودي ، بي ما رفتي

چو بوي گل به كجا رفتي

رسيدم به در، اتاقي كوچك كنار حياط بود كه پيرزني تنها درآن زندگي ميكرد ، نگاهي به من كرد ، من خداحافظي كردم در را باز كردم و رفتم.......

هوا كاملا تاريك شده بود

من مانده بودم وچشماني خيس ودلي گرفته و كلي خاطره.........